پرسش پيش مىآيد كه در صورتى كه واقعيت خارج هيچگاه به فكر وارد نمىشود ما از كجا فهميديم كه واقعيت خارج هست و فكر ما زاييدهء وى مىباشد و حال آنكه هر چه را در خارج فرض كنيم ، فكرى است كه غير از خارج است ، پس آيا نتيجه جز اين به دست مىآيد كه ما هيچگاه راه به خارج نداريم يعنى علم به خارج نداريم ؟ و اين سخن بعينه سخن ايده آليست است . دانشمندان ديالكتيك به ما پاسخ مىدهند : شما با روش متافيزيك فكر كرده و سخن مىگوييد و در نتيجه مفاهيم را « مطلق » گرفته و به خطا مىافتيد ، پس اينكه مىخواهيد نفى علم به خارج مطلق را به گردن